- พระกำแพงซุ้มกอ พิมพ์ใหญ่ องค์มหาราช
      จริงๆแล้วสภาพความเก่าดูไม่ยากถ้าเราปรับทักษะประสาทสายตาในการอ่านค่าความใหม่-เก่าของวัตถุได้ถูกต้อง ทุกคนสามารถแยกแยะเก่า-ใหม่คร่าวๆได้แล้วในระดับหนึ่ง แต่เรามักจะแปลค่าสัญญานนั้นๆโดยใช้จิตใต้สำนึกเมื่อเทียบกับอายุคนว่ามันต้องเก่าต้องแก่แบบอายุคน เช่นสิ่งของอายุ10ปีถ้าเป็นเด็กก็ใหม่มากๆไม่แก่เลย สิ่งของ100ปีถ้าเป็นคนก็ต้องแก่งั่กเก่ากึ๊กแล้วเป็นต้น นั่นไม่ถูก เราปรับเข็มเวลาผิดโดยที่เราไม่รู้ตัวตามความเคยชิน เราลืมไปว่า เข็มเวลาค่าความเก่าของวัตถุกับเข็มเวลาค่าความแก่ของมนุษย์ต่างกัน ยกตัวอย่างเช่น คนอายุ 100 ปี กับต้นไม้หรือหินหรือดินอายุ 100 ปีจะคนละเรื่องกันเลย ปัจจัยการเน่าเปื่อยมันคนละสูตรกันต่างกัน ทำให้เรามักคิดว่า เช่นพระผง 100 กว่าปีต้องเก่ากึ้กๆสิ ความจริงมันไม่ใช่อย่างนั้น พระผงคือปูน ปูน 100 ปีมันยังหนุ่มอยู่หนิ หรือดิน 100 ปี ก็ยังไม่เก่า เพราะอายุดินเป็นล้านเป็นแสนปีอย่างนี้เป็นต้น เราจึงพลาดไง..เพราะเราไปตั้งป้อมตั้งหลักคิดไว้ก่อนเลยว่ามันต้องเก่ามากๆๆ เมื่อไม่เก่าสมใจเราเราเลยคิดว่าเก๊ ถ้าของอายุ100กว่าปีต้องเก่ามากๆแล้วสิ่งของอายุเป็นพันๆปีไม่ยุ่ยสลายไปหมดแล้วหรือ ซากมัมมี่ หินสลัก5-6พันปีจะเหลือให้เราเห็นหรือ คือหมายความว่าให้ดูความเก่าของสิ่งของนั้นๆด้วยอายุของตัวมันเองว่ามันทำด้วยอะไร เช่น ดิน ผง แร่ โลหะ ฯลฯ จึงจะถูกต้องโดยอาศัยทักษะความเข้าใจแบบข้างต้นที่กล่าวมา ก็แชร์ไว้ฝากท่านๆทั้งหลาย เพื่อประโยชน์ในการสะสมตามเป้าประสงค์ของเวปนี้ เชิญชม